Αύγουστος. Απογευματάκι μετά τη δουλειά. Έχω όλα τα εργαλεία και τα καλάμια στο χωριό και είναι ακόμα Τετάρτη και εγώ στην Αθηνά τρελαμένος να πάω για ψάρεμα, αλλά όχι και να κλάψω και τη μοίρα μου!
Μπαίνω σε κατάστημα αλιείας και τσιμπάω καλάμι απίκο 6μετρο, μια μανά 25αρα, μια fluorocarbon 14αρα, αγγιστράκια, 2 φελλούς μπόλο (έναν στρογγυλό, έναν στικ), σιάλουμ για τους φελλούς, ένα τέταρτο μπιγκατίνι, και μια μαλάγρα, δίνω ένα 35αρι ευρά, βαράω και το κουδούνι φίλου και αρπάζω την αποχή του μπροστά στα έντρομα και παραξενεμένα μάτια της γυναίκας του και βουρ για γαλανά νερά.
Η χαρά του παιδιού!
1 κακαρέλος 450γρ, μια λίγδα 300γρ που της έδωσα μια ευκαιρία ακόμα, 4 βαρβάτοι κεφάλοι και 5 καλά μελανούρια, χώρια τα σπαράκια και λοιπά άκια, σε ένα 4ωρακι.
Είναι άλλη φάση το απίκο, δεν παίζεται, άλλο αίσθημα, εσύ και το ψάρι, εσύ και η θάλασσα.
Ο φελλός που κατεβαίνει με μαγικό τρόπο, η μύτη που λυγίζει κλείνοντας σου πονηρά το μάτι ότι κάτι καλό θα ανεβάσεις πάνω και ο τσίμπος που τον νιώθεις σαν δόνηση στο καλάμι (και όχι σε τρίχες κατσαρές φλουοροκόατεντ) να τραντάζει την καρδιά σου. Ο αγώνας του ψαριού στην άλλη άκρη του χεριού σου.
Που να τα βρεις αυτά σε άλλο ψάρεμα; Δεν λέω ψαρούκλες βγάζουμε με το εγγλέζικο π.χ., αλλά όσο λεπτά και αν είναι τα εργαλεία σου δεν παύει να είναι μεσίτης ανάμεσα σε σένα και το ψάρι ένα μηχανάκι. Και τι βολές και τρίχες κατσαρές; Τα ψαριά τρώνε κάτω από τα ποδιά μας πάντα.
Φέτος το καλοκαίρι έφαγα απίστευτες εγγλέζικες ξενέρες αναμονής για να έρθει καλό ψάρι (και ήρθαν αλλά δεν τα χάρηκα εν τέλει), μέχρι να δω το φως και πάλι. Και μια και δεν είχα πρόχειρο τον Ιούλιο το απίκο μου, το έριξα στο απικαλέζικο για να βρω την υγειά μου. Τα απικαλέματα με το εγγλεζοκάλαμο στα 2-4 μέτρα από τον ντόκο με έβαλαν πάλι στον σωστό δρόμο, και γέμισαν και το ψυγείο μου κέφαλους, σαργούς και ούγενες.
Και ήρθε αυτό το απόγευμα του Αυγούστου να επιβεβαιώσει την μεγαλύτερη ψαράδικη παραδοχή, την ανίκητη γοητεία του απίκο.
Όλα τα αλλά κομμένα, 2 μήνες τώρα κάθε εκ φορτώνω βάση και καλάμια και δεν ασχολούμαι με άλλο ψάρεμα. Ζυμάρια με σαρδελίτσα το Σάββατο και απίκο με καρτελάκι, μπιγκατίνι και απίκο με φελλό την Κυριακή.
Ευτυχώς είδα το φως το αληθινό, του σιάλουμ βυθιζόμενου, και μπήκα πάλι στον ίσιο δρόμο.
(Το παρόν έχει δημοσιευτεί σαν απάντηση στο φόρουμ του www.psarema.gr στις 10/10/2011 20:41, βλέπε: http://www.psarema.gr/forum/7-%CE%91%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%BF/38611-%CE%A0%CE%B5%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%BF.html?limit=5&start=15)
